داد معشوقه به عـــــــــــــاشق پيغام

كه كند مـــــــــــــادر تو با من جنگ

هر كجا بيندم از دور كـــــــــــــــــند

چهره پُر چين و جبين پــــــر آژنگ

با نگاه غضب آلــــــــــــــــــــود زند

بر دلِ نازك من تيرِ خَــــــــــــدنگ

از درِ خانه مرا طـــــــــــــــــرد كند

همچو سنگ از دهنِ قـُــــــــلما سنگ

مادر سنگدلت تا زنــــــــــــده است

شهد در كام من و توست شـــــــــرنگ

نشوم يكدل و يك رنگ تــــــو را

تا نسازي دل او از خــــــــون، رنگ

گر تو خواهي به وصالم بــــــــرسي

بايد اين ساعت بي خـــوف و درنگ،

روي و سينهء تنــــــــــــگش بدري

دل برون آري از آن سينـهء تــنگ

گـــــــــرم و خونين به مَنَش باز آري

تا بـــــَــرد ز آينهء قلبــــــــــم زنگ

عــــــــاشقِ بي خـــــــــــردِ ناهنجار

نه، بَل آن فاسقِ بي عصمت و نــنگ

حــــــــرمتِ مادري از يـــــــاد ببرد

مست از بـــــــــــاده و ديوانه ز بَنگ

رفت و مـــــــــادر را افگند به خاك

سينه بـــِــــدرید و دل آورد به چنگ

قصدِ سر منزلِ معشوقه نــــــــــــمود

دل مـــــــــادر به كَفَش چون نارنگ

از قضا خورد دمِ در به زمــــــــــين

و انـــــــــدكي رنجه شد او را آرنگ

آن دلِ گرم، که جـــــــــان داشت هنوز

اوفتاد از كفِ آن بي فــــــــــــرهنگ

از زمين باز چو برخـــــــاست، نمود

پيِ بــــــــــــــــــــــرداشتنِ دل، آهنگ

ديد كز آن دلِ آغشته به خـــــــــــون

آيد آهسته بـــــــــــــــرون، اين آهنگ:

آه! دستِ پسرم يافت خــــــــــــــراش

وای! پاي پسرم خــــــــــــورد به سنگ

 

"جلال الممالك، ايرج ميرزا"