نماد میهنی
از دوران پادشاهی مادها و سپس شاهنشاهی هخامنشیان، نگاره فروهر نشانه نماد میهنی بوده و آدمی را در پیکره و سیمای شاهین تیزچنگ و بلند پروازی نشان میدهد که آن را نماد توانایی، سر بلندی و فر و شکوه میدانستند و پرچم های خود را به نما و سیمای شاهین میآراستند.
نماد دین زرتشتی
ایرانیان پیرو زرتشت برای این نیروی مینوی،که بنمایه آن جنبش و پیشرفت بسوی رسایی، فرامایگی و والایی است، هیچ پیکرهای را بهتر و شایسته تر از شاهین نیافتند و آنچه که در گذشته نشانه فر و شکوه و سر بلندی بود و انگیزه ملی و میهنی داشت با اندک دگرگونی در سر و پای شاهین به سیمای کنونی در آوردند، تا هم بنمایه مینوی را نشان دهد و هم نمودار سر بلندی و سر فرازی ایرانیان باشد.
در نگاره فروهر دو نیروی همیستار (مخالف)، «سپنتا مینو » (نشانه خوبی) و «انگره مینو » (نشانه بدی) نمایان است و آدمی رو به «سپنتا مینو» دارد و بسوی او میرود به «انگره مینو» پشت کرده است و لازم بذکر است فروهر الگو و سنبل ایرانیان و زرتشتیان است.
ویژگیها
1- چهره فروهر همانند آدمی است، از این رو گویای پیوستگی با آدمی است، او پیری است فرزانه و کار آزموده، نشانه از بزرگداشت و سپاس از بزرگان و فرزانگان و فرا گیری از آنان دارد.
2- دو بال در پهلوها که هر کدام سه پر دارند این سه پر نشانه سه نماد پندار نیک ، گفتار نیک ، کردار نیک که همزمان انگیزه پرواز و پیشرفت است.
۳- در پایین تنه فروهر سه بخش، پرهایی بسوی پایین است، که نشانه پندار و گفتار و کردار نادرست و یا پست هستند. از اینرو آن را، آغاز بدبختیها و پستی برای آدمی میدانند.
5- دو رشته که در سر هر یک گردی (حلقه) چنبره شدهای دیده میشوند، در کنار بخش پایینی تنه هستند که نماد «سپنتا مینو» و «انگره مینو» هستند، که یکی در پیش پای و دیگری در پس آن است. این رشتهها هر یک در تلاش هستند که آدمی را بسوی خود بکشند؛ این نشانه آن است که آدمی باید به سوی «سپنتا مینو» (خوبی) پیش رود و به «انگره مینو» (بدی) پشت نماید.
۶- یک دست فروهر کمی به سوی بالا و در راستای «سپنتا مینو» اشاره دارد که نشان دهنده سپاس و ستایس اهورمزدا و راهنمایی آدمی بسوی والایی و راستی و درستی است.
7- در دست دیگر گردی (حلقهای) دارد که نشانه وفاداری به عهد و پیمان، و نشانگر راستی و پاک خویی و جوانمردی و جوانزنی است.
